Özlemek.!

Haydi bugün bir tarif verelim birbirimize. Ne dersin? Yok yok yemek tarifi, pasta, tatlı değil. Onlar kolay işler. Mesela, özlemeyi anlatabilir misin bana? Başarabilir misin? 

Dur bir dakika. Bundan önceki denemelerine bir bakalım. Hissettirebildin mi özlediğini? "Evet" ise bugün henüz özlememiş olman gerekiyor. Çünkü tarifini alan senin yaptığını yaptıysa eğer, yanındadır. Yani "o"da seni özlemeyecek kadar yakınındadır. 

Yok, hala "özlüyorum" diyebiliyorsan onu, anlatamamışsın. O yüzdendir ki yanında değil özlediğin. O yüzdendir ki özlüyorsun işte. Neyi eksik katıyorsun sözlerine. Sözlerine mi? Sanmıyorum. Ne söylersen söyle yıldızları bir araya getiremezsin. Bir duygu akmalı ikinizin evreninde. Akmalı ki bağlasın birbirine. Kolay laftır "seni özlüyorum" demek, "özledim" demek. Kolay olanı herkes yapıyor unutma. Bunun karşılığında okyanuslara bir damla katabiliyor musun? Sandalda kürek çekerek aşabilirsin belki gölleri, küçük denizleri. "Sen benim okyanusumsun" dediğinde dokunabiliyorsan varsın. Gökyüzünün renklerini yediden fazla olduğunu hissettirebilirsen özlüyorsun. Özlüyorsan uzaktasındır işte.


Haydi tarif et şimdi bana beni özlediğini. Basit sözcüklerle değil. İçimde "evet ya. İşte bu" dedirtecek dalgaları yarat. Gel o zaman istediğin kadar cömertçe yüz sularımda. 


Haydi tarif et bana benden başka hiç bir şeyi özlemediğini. Yeşil rengin kokusu hiç birinde yoksa eğer, gel o zaman topraklarım senin bahçen olsun. 


Beni özlemeyecek kadar yakınımda ol. Bir gün mutlaka özleyeceksen ve bu sende kalan en derin izim olacaksa ki öyle. Beni özleme..  

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder