Bugün Ben,

Yok işte bir yanım. Koskocaman bir yarım.

Zorunlu kabullenişin can acıtan hali. İsyanını günah sayacak öte beri.

Karıncanın sessiz isyanındaki feryat. Bu, insanı baştan çıkaracak yani.

Kusura bakmayacaksın canım. Sana değil bu sefer satırların dili.

Var olan bir yanım sen iken, diğer yarımın yokluğuna arayışım. 

Otuzbeş yıl bugün ise yokluğunda, bir otuzbeş daha bekleyecek mi bu halim?

Biliyorum. Biliyorum ki hiç ulaşamayacağım. 

Ya beyaz, ya da koyu kırmızı at ile,

Ya lacivert, ya da vişne rengi arabalarla rüyalara gelen.

Aklımdaki hali ile fotoğrafları,

Uyanışımdaki burukluk.

Ve, yeniden uyuma arzusu ile tutuşmak. 

Binlerce kez canım acıdı her danışmak istediğimde.

Dokunsa istedim, görebilse istedim. Eserini.

Söyleseydi ya, söyleyebilseydim ahh.

-"Seni Seviyorum"  

Yok işte. Bugün yine olamadığının dönümünde. 

Tam olamadığımın gölgesinde.

İzleri varken avutan, kendisi yok işte. 

-"Babamı çok özlüyorum"