Tek Kalan

Bir bakacaksın minicik elin ile kocaman parmağa sarılmışsın. Daha fazlasına yetmeyecek gücün. Anlatamayacaksın içindeki hasreti. Öyle sarılacaksın ki yoksun kaldığın zamanların hasretini gidermek istercesine. Peşin peşin gelecek yılların gözlerine bakarak. . Derdin hiç bırakmamak olacakken, sana bu gücü veren ne hissediyor, bilemeyeceksin.   

Belki bir gün, kesin bileceksin. Ne zaman ellerin büyüyecek, ne zaman sana uzanan minik bir el göreceksin işte o zaman anlayacaksın. Bir elin bu kadar sıcak olabileceğini. İçindeki fırtınalara güç veren o sarsılmaz duyguların kontrolsüz akışını o zaman tadacaksın. "Bu benim canım" diyeceksin. O zaman ne yaptığını anlayacaksın hayata, hayatta olanlara. Seni Dünyaya tanıtmak istemenin arkasındaki kabadayıca meydan okumanın cesaretini. Görmeyen kalmasın, herkes payını alsın demenin şiirini. Gideceğinin korkusu olmadan yaşayanın, dışa vurumunu. 

Arabalara çiçek isimlerini verirken (Yasemin, Fulya, Funda) sana yer yok mu zannediyorsun beş harflik. Nafile. Sen parmak uçlarında iken çarşıya gitme konforuna sahipsin. Ne asil bir adalet. Dengenin öyle sağlandığını şimdi anlayacaksın.  Kafanı kaldırıp bakmak istediğinde asalete, güneş gözünü alacak, kocaman bir ele asılı vaziyette. Oyun zannedeceksin çocuk dünyanda. Hatta kendini adam zannedeceksin "adam"ın yanında. Sonra anlayacaksın sen bir izsin. Adamın bıraktığı bir iz. 


İz dediğin öyle kolay geçmeyecek hayatından. Öne çıkmaya cesaret eden hiç bir duygu örtemeyecek üzerini. Sahibini bulamasan da izlerinde gideceksin. Gün gelecek yetmeyecek bırakanı arayacak ıslak gözlerin. Hayal meyal göreceksin aslını. Ancak, hep yokluğunu hissedeceksin. Her kayboluşunda, her içinden çıkılamaz durumlarında izler yol gösterecek sana aslının yokluğunda. Adam gibi adamın izleri ile yetineceksin. 


Bu da benim sana izim olsun..!